Poem by Kusumagraj ..

नवलाख तळपती दीप विजेचे येथ 
उतरली तारकादळे जणू नगरात
परि स्मरते आणिक करते व्याकुळ केव्हा
त्या माजघरातिल मंद दिव्याची वात !

वाऱ्यावर येथिल रातराणी ही धुंद
टाकता उसासे, चरणचाल हो मंद 
परि स्मरतो आणिक करतो व्याकुळ केव्हा
त्या परसामधला एकच तो निशिगंध !

हेलावे भवती सागर येथ अफाट 
तीरावर श्रीमान इमारतींचा थाट 
परि स्मरतो आणिक करतो व्याकुळ केव्हा
तो नदीकिनारा आणि भंगला घाट !

बेहोष चढे जलशांना येथिल रंग
रुणझुणता नूपुर जीव बने निःसंग 
परि स्मरतो आणिक करतो व्याकुळ् केव्हा
तो आर्त मला जो ऐकविलास अभंग !

लावण्यवतींचा लालस येथे विलास 
मदिरेत माणकापरी तरारे फेस
परि स्मरती आणिक करती व्याकुळ् केव्हा
ते उदास डोळे, त्यातिल करुण-विलास !

.....Kusumagraj (V.V.Shirvadkar)